Dinsdag 7 september 1999
Een klein vliegtuigje
De vrouw bij de receptie van het hotel doet wat nerveus. Om tien uur zou vervoer voor ons klaar staan naar het vliegveld, voor een rondvlucht boven de Nazca-lijnen. Maar het vervoer is er niet. De vrouw zet een videoband voor ons aan op de televisie in de lobby, met een documentaire over de Nazca-lijnen. Heel interessant, maar het is een verkapte manier om ons te laten wachten. Halverwege de video staat ineens de lichtblauwe Chevrolet Bel Air voor ons klaar, waarmee we gisteren ook bij het busstation zijn opgehaald. De videorecorder wordt gestopt en wij kunnen op pad.
Swingend rijdt de Chevy ons naar het vliegveld dat iets buiten Nazca ligt. Onder een strooien afdak tegen de felle zon wachten we daar verder. Er passen maar zes mensen in een vliegtuigje, met het aantal toeristen dat al staat te wachten kan het nog even duren voor wij aan de beurt zijn. Al dat wachten is niet goed voor mijn gemoed. Zeker niet wanneer Liesbeth vertelt dat ze altijd misselijk wordt tijdens de rondvluchten. De piloten cirkelen afwisselend linksom en rechtsom boven de Nazca-lijnen, waarbij ze flink schuin hangen om de tekeningen goed te kunnen laten zien.
Een groot raadsel
De Nazca-lijnen zijn mateloos intrigerend. Het zijn eigenlijk twee verschillende dingen: kilometerslange kaarsrechte lijnen en prachtige tekeningen van enkele tientallen tot een paar honderd meter groot. Het is heel eenvoudig gemaakt, door de dunne bovenste aardlaag weg te nemen waardoor de lichtere kleilaag daaronder zichtbaar wordt. Aan de andere kant is het vreselijk ingewikkeld geweest door de enorme omvang van de lijnen en tekeningen. Alleen vanuit de lucht heb je overzicht; in de moderne tijd kennen we de Nazca-lijnen pas een jaar of zeventig dankzij overvliegende piloten. De Pan-American Highway is dwars door een van de tekeningen heen gelegd zonder dat iemand vanaf de grond iets bemerkte.
Het is redelijk goed te traceren in welke periode de tekeningen zijn gemaakt, omdat ze ook voorkomen op aardewerk waarvan de leeftijd is vast te stellen. Raadselachtig is hoe de tekeningen zo precies gemaakt konden worden en vooral met welk doel de lijnen en tekeningen zijn gemaakt. Het is niet echt waarschijnlijk dat de makers hun werk ooit in volle glorie vanuit de lucht hebben kunnen aanschouwen. Er is een scala aan theorieën over de lijnen, van astronomische kaarten tot landingsbanen voor ruimtewezens. Geen van allen snijdt echt hout.
Mummies
Een steenpad voert ons naar een leeg landschap, niet anders dan de rest van de omgeving. Alleen is hier met stenen aan weerszijden een pad uitgezet en er staat een man die tickets verkoopt. Het pad loopt langs rechthoekige gaten in de grond, oude graven uit de tijd van de Nazca-cultuur. De inhoud ziet er luguber uit. Mummies zitten rechtop tegen de stenen wanden, gezicht naar het oosten. Bij sommige mummies zijn plukken huid en haar zichtbaar op schedel en beenderen. In de graven liggen ook lange strengen haar, het was gebruikelijk die aan doden mee te geven. De haarstrengen zijn speciaal opgespaard door uitverkoren vrouwen, hun hele leven lang. Verder liggen er in de graven wat losse schedels, potten en textielresten. Buiten het gemarkeerde wandelpad liggen hier en daar losse botjes in het zand, achtergelaten door grafrovers met meer interesse in de waardevolle spullen uit de graven.
