Zondag 5 september 1999
Op kantoor
Op het vliegveld moeten we over de bagageband bij de incheckbalie heen stappen om bij het kantoor van meneer Guzmán te komen. Meneer Guzmán is hier in Lima de baas van Avianca. We gaan naar zijn kantoor om zestig dollar vergoeding te ontvangen voor onze vermiste bagage. Het is bedompt in het met bureaus en kasten volgestouwde kantoor. De lamellen voor het raam met uitzicht op de naastgelegen werkruimte zijn gesloten en op de achtergrond klinkt het continue rumoer van een luchthaven.
Meneer Guzmán is vriendelijk maar wel strikt. Formulieren moeten worden ingevuld en ondertekend, paspoorten worden gekopieerd. Nog een formulier moet worden ingevuld, met vijf carbonpapiertjes erachter voor de afschriften. De paspoorten moeten worden gefaxt. We hebben haast om de bus naar Pisco te halen en dringen er bij meneer Guzmán op aan enige vaart te maken. Het heeft geen effect of het moet een averechts effect zijn. Meneer Guzmán volgt strikt de procedure die alleen hij kent. Een kwartier voor de bus gaat vertrekken krijgen René, Monique en ik zestig dollar uit de kluis die ook nog in het kantoor van meneer Guzmán staat.
Een avontuurlijk plan
We zijn te laat, maar de bus gelukkig ook. Nog bijna een uur moeten we wachten tot de bus naar Pisco vertrekt. Het is een troosteloze rit langs de kust, niets dan grijsgele woestijnheuvels en af en toe een glimp van de kalme oceaan. De zon schijnt niet, wolken zijn er ook niet. De lucht is egaal grijs en vochtig. Toch regent het hier zelden en groeit er bijna niets.
De busrit is de eerste etappe van de 31-daagse groepsrondreis van reisorganisatie Blue Planet. We zijn met slechts vier deelnemers, Rotterdammer Gerhard, het Limburgse stel René en Monique en ik. En reisbegeleider Liesbeth maakt vijf. Gisteren hebben we enthousiast het plan opgevat om het reisschema om te gooien, dat kan omdat we met een kleine groep zijn en met openbaar vervoer reizen. We gaan het reisplan uitbreiden met een driedaagse tour over de zoutvlakte van Uyuni, in het zuiden van Bolivia. Om die tijd vrij te maken reizen we sneller door Peru naar het zuiden en gaan regelmatig een nachtbus of nachttrein nemen.
In het centrum van Pisco is niets te merken van de droge omgeving. Er is een prachtig Plaza de Armas met een standbeeld van een Spaanse veroveraar in het midden, mediterrane bomen en eenvoudige maar fraaie pastelkleurige gebouwen eromheen. Ineens schijnt ook de zon volop.
Woestijn aan zee
Middenin de woestijn gaat het busje van de weg af, een steenpad op. We zijn onderweg naar Paracas, een beschermd schiereiland, ook woestijn. Het busje laveert tussen golfplaten bouwsels door, duidelijk op z’n doel af: een paar benzinepompen voor een bouwval, het benzinestation. In een mum van tijd zijn we bijgetankt.
Weer op de weg passeren we de grens tussen onbeschermd en beschermd zand. Vlak daarachter is een museum over de Paracas-beschaving. Zo’n twee- tot drieduizend jaar geleden woonden hier mensen en ook toen al was het zo’n desolate woestijn. Vissen was het enige waar ze hier van konden leven, maar door handel met volken uit vruchtbaardere gebieden landinwaarts hebben ze toch een rijke en kleurige beschaving kunnen opbouwen. Zo ligt behalve visgerei als netten en haken ook een verzameling beschilderde potten in het museum. De meeste indruk maken de mummieresten, vooral de schedels. Door bij baby’s de schedel vast te klemmen tussen twee houten plankjes voor en achter op het hoofd zijn de schedels vergroeid tot smalle hoge hoofden. Pijnlijk. Het geeft een voornaam aanzien. Het lijkt een beetje op de hoofddeksels van de oude Egyptenaren, die ook schuin naar achter helden. Dat was een stuk minder pijnlijk.
De zon gaat bijna onder. Alleen nog een motorrijder komen we tegen als we verder het schiereiland over rijden. We stoppen aan de rand van de afgrond. Vijftig meter lager slaan de golven van de Stille Oceaan tegen de rotsen. De kliffen vormen een poort, de kathedraal genoemd. In de baai van de kathedraal spelen roofvogels op de thermiek, ze scheren vlak onder ons langs de steile rotswand.
