Zaterdag 25 september 1999
Nietig
Hoe zal het gaan de komende vier dagen, de Inca Trail? Wandelen door onherbergzame bergen, kamperen in de onherbergzame bergen. Ik kan me er nog weinig bij voorstellen. Het busje rijdt langs verschillende hotels en pikt bij elk hotel een paar mensen op. Als we Cuzco uit rijden zitten er negentien toeristen in het busje. Ergens in het niets worden we afgezet, een paar uur rijden van Cuzco waarvan het laatste uur over een smal steenpad. De laatste voorbereidingen worden getroffen. Iedereen is spullen aan het overhevelen tussen rugzakken, zonnecrème aan het smeren, andere kleren aan het aantrekken. Er wordt nog het een en ander gegeten en gedronken. Het is lekker weer, de broekspijpen kunnen worden afgeritst.
We lopen door het dal, langs de rivier. Het is een vruchtbaar dal met veel bomen en frisgroene akkers. Het verbaast me dat zo’n vruchtbaar dal alleen kan worden bereikt via een hobbelige onverharde weg. Er loopt ook een spoorlijntje, dat dan weer wel. Via een houten brug steken we de rivier over, het pad gaat nu iets heuvelop. Het loopt prima, stevig stap ik door. Ik vind het heerlijk, wandelen met alleen natuur om me heen. Dorpjes zijn er niet, af en toe twee of drie huisjes. Ik probeer zo op z’n tijd zonder andere mensen om me heen te lopen, me even nietig alleen te wanen tussen de bergen.
Patallacta
Op een grasveldje lunchen we, er zitten meerdere groepen wandelaars verspreid op het gras. Langs de rand staan hoge bomen, daaronder is in het gras een irrigatiekanaaltje van hooguit een halve meter breed gegraven waar water doorheen kabbelt. Ik ga in de schaduw naast het stroompje liggen, hoofd tegen de rugzak. Er wordt voor ons gekookt, kopje thee, soepje, spaghetti met een roomsausje. Zo relaxed kom ik de Inca Trail wel door.
De lunch gaat wel in de benen zitten. Een korte steile afdaling na de lunch gaat wat krampachtig, hetzelfde geldt voor het klimmetje erna. Boven gekomen kijken we uit over een volgend dal, met de eerste Inca-ruïne laag tegen de tegenovergelegen helling. Met uitleg van onze gids Jesse is de ruimtelijke ordening van het vroegere dorp Patallacta goed te zien. Links waren de huizen, rechts de opslagplaatsen voor de gerooide gewassen en onder in het dal, tussen de akkers, de heilige plaatsen. Het dorp is verlaten, de muren staan nog deels overeind. De akkers zijn nog wel in gebruik. Met wat verbeelding zie ik een Peruaans Asterix-en-Obelix-dorpje voor me, waar boeren ingeklemd tussen de bergen vredig leven.
Moonlight shadow
De wandeling naar de plek waar we overnachten kent simpele hoogtepunten. Een koe die tegen een steile bergwand aan staat op een plaats waar je alleen berggeiten verwacht. Een besneeuwde bergtop die je bij het achterom kijken hoog tussen de berghellingen ziet liggen. In het dal waar we lopen is de zon al verdwenen, maar het licht weerkaatst nog op de besneeuwde bergtop. Een felgroene kolibrie die vlakbij op een tak gaat zitten. Als het beestje stil zit zie je duidelijk dat het een vogel is, vliegend lijkt het door de razendsnelle vleugelslag net een flinke libel.
Tien koepeltentjes staan opgezet op een veldje aan een met veel kabaal langsstromend riviertje. Een tafel om aan te eten is er verder nog, onder een strooien afdakje, en dat is het. Geen toilet. Wassen aan het riviertje gaat niet, daarvoor is de oever te steil en te hoog. We worden net als bij de lunch weer uitstekend verzorgd en kijken daarna hoe de maan van achter de bergen opkomt. De bergen zijn gitzwart, de bovenrand van de bergen vormt een scherp en hoekig silhouet. Gestaag en toch heel snel klimt de volle maan boven de bergrand uit, binnen twee minuten is de maan volledig zichtbaar. Door de vochtige lucht (dat is tenminste onze redenatie) is er in een wijde cirkel rond de maan een vage corona zichtbaar. De maan geeft veel licht, op de grond wordt overduidelijk onze schaduw zichtbaar. Kijkend naar m’n schaduw maak ik nutteloze bewegingen. Door m’n hoofd zing een liedje over de moonlight shadow.