Woensdag 22 september 1999
Een hoop bagage
Als eerste zitten we ’s ochtends in de coupé van de trein, voor de reis van Puno naar Cuzco. Liesbeth heeft ons flink opgejaagd en al snel zien we waarom. De groep van Afriesj komt de coupé binnen. Gisteren zaten ze in hetzelfde restaurants als wij en probeerden we te raden met welke organisatie ze reisden. Ze zagen er voor rugzaktoeristen vrij netjes uit. We kwamen er niet uit, maar nu zien we het direct dankzij hun bagagelabels. Voordat ze zich op de gereserveerde stoelen nestelen, verspreiden ze hun bagage over de coupé. Er is namelijk te weinig bagagecapaciteit in vergelijking met de passagierscapaciteit.
De groep van Summum completeert de coupé. Een man met een witte pet en de mondhoeken ver omlaag gezakt gaat al bij het betreden van de coupé op z’n strepen staan. Terwijl hij nog niet eens bij z’n plaats is aangekomen en door de mensen in het gangpad voor- noch achteruit kan lopen, roept hij op hoge toon dat hij recht heeft op de bagageruimte boven z’n stoel. Een paar mensen mopperen met hem mee. Het heeft geen effect op de reisbegeleider. Ze gaat met hulp van enkele Afriesj- en Summum-reizigers onverstoorbaar door met het reorganiseren van de bagage, zodat het economischer maar ook riskanter in de rekken ligt.
Vliegende kip
Tussen de tegenover elkaar geplaatste banken staan tafels. Ik probeer op de tafel in mijn schrift te schrijven, maar staak de poging na tweeëneenhalf woord. De trein hobbelt te erg. Rond lunchtijd krijgen we op de tafels een volwaardige maaltijd geserveerd. Een prakje van avocado vooraf met daarbij pisco sour in kleine plastic glaasjes. En vervolgens keuze uit kip, bief of omelet met, zoals gebruikelijk, friet en rijst.
Als een evenwichtskunstenaar komt de ober met een enorme schaal met daarop wel tien tot vijftien borden kip de coupé binnen schommelen. Op één hand weet hij alle borden in de wiebelende trein in evenwicht te houden. De hele coupé kijkt met ingehouden adem of het goed gaat. De ober zakt door zijn knieën en lijkt bijna te struikelen, de kippen vliegen links en rechts rakelings langs de hoofden van de passagiers. Maar de kippen worden keurig met alles erop en eraan bij de juiste tafels geserveerd. Even later volgt met de borden bief een identiek ritueel.
Op het balkon
Na de lunch, op weg naar het toilet, ontdek ik dat de buitendeuren van de trein tijdens het rijden open kunnen. Ha! Ik trek een dikke fleecetrui aan, zet de kraag goed op en ga op de grond van het treinstelbalkon zitten, naast de open deur. Het spoor loopt door een dal, langs de rivier stroomopwaarts. We passeren kleine boerendorpjes en landbouwgronden waarop boeren druk aan het werk zijn. Het land wordt geëgd met een houten eg achter twee ossen of wordt gewoon met een schep omgeploegd. Hele families zijn zo aan het werk, vrouwen en kinderen niet uitgezonderd. Hoe verder de trein het dal inrijdt, hoe smaller de vlakte tussen de berghellingen aan weerszijden wordt. Langs de rivier liggen steeds minder akkers en de oevers van de rivier komen steeds hoger te liggen.
Op het balkon van de aangrenzende wagon zit een Peruaanse waaghals. Ook hij heeft de deur geopend maar zit buiten het treinstel, op het drietredige metalen trapje dat onder de deur hangt.
