Vrijdag 24 september 1999
Atleet
Wat een teleurstelling. Als voorbereiding op de Inca Trail van morgen denk ik een leuk klimmetje te hebben uitgezocht, een uurtje naar de ruïnes van Sacsayhuamán. Vanaf Plaza de Armas eerst tien minuten trap op, naar de rand van de stad. Daar, aan het begin van een rotsachtig pad, staat een hokje waar m’n zestienmonumentenkaart voor Cuzco en omgeving wordt gecontroleerd. Na de controle maak ik me helemaal klaar voor de klim. Trui uit, pet achterstevoren tegen de zon en de heupband van de rugzak iets strakker. Tien minuten later sta ik op een grasveldje met links Inca-ruïnes en recht voor me een groot parkeerterrein. Verdwaasd kijk ik om me heen. Bij het parkeerterrein staat een bord, met de plattegrond van Sacsayhuaman erop. Ik ben er echt al.
Ik ga op het gras zitten en sla de Lonely Planet open om te lezen wat er hier te zien valt. Daar staat toch echt dat het een klein uur klimmen is vanuit Cuzco, met de waarschuwing dit pas te ondernemen wanneer je geacclimatiseerd bent aan de hoogte. Er heeft wel iemand naar Lonely Planet geschreven dat de klim amper twintig minuten duurt, maar dat wordt afgedaan als het verhaal van een goed getrainde atleet. Dat ben ik zeker niet, maar ik kan vol vertrouwen morgen beginnen aan de Inca Trail.
De tanden van de poema
Hoewel er niet veel over is van de oorspronkelijke Inca-bouwwerken – alle stenen die de Spanjaarden konden vervoeren zijn in Cuzco gebruikt om huizen te bouwen – is Sacsayhuamán een indrukwekkende ruïne. Aan de rand van een groot vlak grasveld dat geschikt is om parades te houden is een vestingmuur. De drie getrapt boven elkaar liggende zigzaggende muren stellen de tweeëntwintig tanden van de poema voor. Bovenop de heuvel ligt het fundament van wat ooit een grote ronde toren is geweest.
Net als in Cuzco is het genieten van de precisie waarmee de enorme stenen in elkaar schuiven tot een solide verdedigingsmuur. Verder is vooral veel verbeeldingskracht nodig om je in te beelden hoe het er ooit, nog niet eens zo verschrikkelijk lang geleden, in z’n geheel en volledig gedecoreerd heeft uitgezien. Fantaserend zigzag ik tussen de tanden van de poema door. Erg ver reikt m’n fantasie niet, eigenlijk weet ik helemaal niets van de Inca-beschaving. M’n reisgids helpt me ook niet veel verder. Er zijn wat theorieën over Sacsayhuamán, maar wat ooit de precieze functie is geweest blijft nog steeds gissen.
