Vrijdag 10 september 1999
Inca-terrassen
Om half zeven, de zon is te kort op om de vrieskou te kunnen verdrijven, staat het busje alweer klaar om verder te reizen. Nog een paar uur rijden. Had ik trouwens al verteld wat het doel is van deze bustrip, ik geloof het niet. Vanuit Chivay rijden we de Colca Canyon in om condors te bekijken.
Het begin van Colca Canyon is een brede vallei, bezaaid met terrassen die al door de Inca’s zijn aangelegd. Ik kan me goed voorstellen waarom de Inca’s hier woonden, de grond is vruchtbaar en het ziet er paradijslijk uit. Naarmate we verder de kloof in rijden wordt het smaller en steiler. Het onverharde pad waarover het busje rijdt wordt steeds beangstigender. Een vangrail langs de afgrond is er vanzelfsprekend niet. Er zijn enkele korte steile stukken waar het busje langzaam op volle kracht omhoog moet of vol in de remmen omlaag. Het pad is zo schots en scheef dat het af en toe lijkt of het busje tegen de grens van kantelen zit. Waar de weg echt niet langs de rotswand past zijn mooie tunnels gehakt, een contrast met het steenpad dat erdoor loopt.
Condors
Het uitkijkpunt staat vol met andere toeristenbusjes. Wanneer we zijn uitgestapt en over de rand van de kloof kijken zien we de condors al onder ons vliegen. Ver weg, dat wel, dus moeilijk te herkennen. Het landschap van Colca Canyon maakt meer indruk op me. Ik loop over een hazenpaadje naar beneden om de omgeving in alle rust in me op te nemen, weg van de condorkijkers. Zodra ik in het gras zit en uitkijk over de diepte voor me komt een condor vlak langs vliegen. En nog één. Zo dichtbij zijn de vogels indrukwekkend. Ze laten zich zweven op de thermiek, draaien zo hun rondjes. Heel af en toe maken ze een machtige slag met de vleugels.
De condors blijven dichtbij rondzweven, vlak onder me en vlak boven me. Eén condor komt ongemerkt van achter aanvliegen. Ineens zit ik een fractie van een seconde in z’n schaduw en wordt de stilte doorbroken door het zachte geruis van wind langs de enorme vleugels. De spanwijdte van de condors is gigantisch, rond de drie meter halen ze wel. Daar, een condor met twee babycondors erachter. Ze piepen en het zweven moeten ze nog leren, ze klapwieken regelmatig.
Showmaster
Het busje moet haast maken. Om zeven uur vertrekt de nachtbus vanuit Arequipa naar Puno en daarvoor moeten we nog naar het vliegveld waar de bagage van René en Monique schijnt te zijn aangekomen. Op de stoffige steenweg zijn de passagiers wat ingedut, totdat Judy voorstelt om de aankomsttijd van het busje op de luchthaven te gaan voorspellen. De inzet is een halve sol, waarmee de jackpot op negen sol komt. Degenen met een snelle tijd drijven de chauffeur op, proberen hem door betaling zijn snelheid te laten opvoeren. Degenen met een langzame tijd lachen als we worden opgehouden door een trage truck. In Arequipa aangekomen telt Judy elke minuut en geeft als een heuse showmaster aan wie met die tijd de winnaar zal worden. Vlakbij het vliegveld heeft María José de beste tijd. Van achteruit de bus wordt haar naam door de Spaanse kliek gescandeerd. Ze wint de pot.
Nadat we zoenend afscheid hebben genomen van Judy, haasten we ons naar de hal van het vliegveld. Vanachter de incheckbalie worden twee rugzakken tevoorschijn gehaald. Het zijn de rugzakken van René en Monique, precies een week te laat. Die van mij is nog steeds spoorloos.