Grascirkels
Al een paar dagen schuif ik de wandeling naar Les Trois Becs voor met uit. Het is ruim boven de 30°C in het dal van de Drôme, te warm voor een zware wandeling. En Les Trois Becs is zwaar, vooral door de intimiderende 850 hoogtemeters. Op de laatste dag van de vakantie ga ik dan toch. De weersverwachting geeft nog steeds 30°C en volop zon aan, maar Les Trois Becs ligt hoger en daardoor koeler. Wanneer ik om half tien aan de wandeling begin, geeft de thermometer van de auto een aangename 21°C aan.
Meteen vanaf de start gaat het wandelpad continu steil omhoog. Op zich wel lekker, want nu ben ik nog fris. Ik ben ook blij verrast door de vele traptreden die in het pad zijn aangelegd. Die maken de klim bijna gerieflijk. In drie kwartier ben ik bij Pas de Siara. Daar ben ik licht ontgoocheld door de auto die er in het gras staat. Die is via een lang en niet publiek toegankelijk bospad omhoog gereden, zo te zien voor de organisatie van een trail run waarvan het spandoek wordt verwijderd.
Een kort moment voelt het alsof de klim is volbracht. Maar Pas de Siara ligt pas halverwege. Gestaag gaat het pad verder omhoog over een met grashalmen begroeide helling. De uitzichten zijn prachtig en ik stop regelmatig om een foto te maken en stiekem een beetje op adem te komen. Van bovenaf zijn in het gras bij Pas de Siara duidelijk hele en halve cirkels van verschillende groottes te herkennen. Wat zijn dat voor mysterieuze grascirkels?
Bec 1: Le Veyrou
Le Veyrou is de eerste en hoogste van Les Trois Becs. Op de top zijn veel wandelaars neergestreken voor een pauze, ondanks de stevige wind. Ik loop verder, want achter de top lonkt een schitterend pad over de rand van de steile kliffen. Vanaf het pad zie ik achter me al snel de machtige kalksteenrotsen van Le Veyrou, die schuilgaan onder de top.
Bec 2: Le Signal
Echte bergtoppen zijn Les Troic Becs niet te noemen. Het zijn meer de hoogste punten langs een golvende breuklijn, waar het vriendelijke hoogland abrupt eindigt in een loodrechte afgrond. Vanaf Le Veyrou is de tweede uitsteker al te zien, Le Signal. De top is slechts de bestemming, de route er naar toe is het werkelijke hoogtepunt. Het wandelpad loopt dicht langs de rand, met eindeloos uitzicht over de vallei van de Drôme diep onder je en de bergketens daarachter.
Le Signal is net als Le Veyrou een markant gevormde rotspartij. En verrek, zie ik daar alweer een grascirkel? Op een schuine helling vlak boven de afgrond, waar geen mens zich ooit zal wagen.
Bec 3: Roche Courbe
Het wandelpad loopt dood op de top van Roche Courbe. Volgens mijn kaartje zou er aan de andere kant een route omlaag moeten zijn. Maar ik kan het nergens vinden. Een Frans koppel loopt ook speurend rond, ze hebben hulp van een GPS navigatieapparaat. Ook daarmee lukt het niet om de andere route te vinden. Ik loop terug, om iets lager een alternatief pad te nemen. Aan de andere kant van Roche Courbe kom ik het Franse stel weer tegen. Niet lang nadat ik was teruggelopen, hadden ze de doorsteek op de top toch gevonden.
Bonus: Trou de la Laveuse
Na Roche Courbe gaat de wandeling nog een stukje verder langs de rand van de kliffen. En dat is met een reden, want vanaf deze kant is pas te zien hoe spectaculair de rotswand van Roche Courbe is. De hoge massieve rotspartij wordt naar boven toe steeds breder, als het bovenlijf van een gespierde atleet.
Niet veel verder ligt als afsluiter Trou de la Laveuse, een grillige rots met een gat erin. Precies door het gat kun je de plaats Saillans in het dal van de Drôme zien liggen. Dit vind ik wel een mooie plek om te lunchen en ik ga in de schaduw in het droge gras zitten. Ik ben verrast als even later twee mensen in het gat verschijnen. Het zijn geen doorsnee wandelaars, ze hebben klimtuig om. Uitbundig poseren ze voor de fotograaf die schuin voor me zit.
Wandelkaart
- De wandeling naar Les Trois Becs start bij Parking de Siara. Het parkeerterrein ligt aan de D156, elf kilometer ten zuiden van Saillans.
- De hoogtemeters op de wandelkaart zijn wat overdreven. Langs de afgrond toont de kaart enkele niet bestaande dipjes, door inaccurate hoogtelijnen. De 850 hoogtemeters die de Rother wandelgids aangeeft, is realistischer.
