Kilometers bergkam
Tegen beter weten in loop ik het goed aangegeven wandelpad door Vallon de Combeau in. Volgens mijn wandelkaartje zou ik precies in tegengestelde richting moeten, de helling op aan de andere kant van de weg. Maar daar zie ik nergens een pad. Een stukje hoger kan ik de tegenovergelegen helling beter overzien. Nu zie ik het paadje, het is niet meer dan een smal platgetrapt spoor in het gras. Ik keer om en kies het hazenpad.
Waarom volg ik niet netjes het gebaande pad? Dat loopt grotendeels over de hoogvlakte, terwijl ik mijn zinnen heb gezet op de spectaculaire bergkam waar de hoogvlakte eindigt in een diepe afgrond. Dus neem ik de kortste route naar deze bergkam, de Crêtes de Combeau. Het gaat dwars over een alpenweide verraderlijk steil omhoog. Ik raak ook wel van het spoor, omdat het simpelweg niet overal zichtbaar is. In dat geval banjer ik maar willekeurig door het gras omhoog, creëer mijn eigen pad. Gewoon stap voor stap omhoog, totdat ik op de rand van de afgrond sta.
Kilometers lang loopt een duidelijk uitgesleten wandelpad over de bergkam, met links de frisgroene glooiende hellingen van Vallon de Combeau en rechts de steile witte kliffen omlaag. Onder de kliffen vlakt de helling af en is dichtbegroeid met donkergroen bos. Als een kommetje loopt het naar het dal, waar het dorp Chichilianne ligt.
Monumentale monoliet
De grote blikvanger in het panorama over het dal van Chichilianne is Mont Aiguille. Vanaf Tête de Praorzel zie ik de stoere rotspartij voor het eerst liggen, in het decor achter Chichilianne. Al wandelend over de bergkam kom je steeds dichter bij Mont Aiguille. Het is onmogelijk om je ogen af te houden van de majestueuze monoliet. Het is een atypische rots in het alpenlandschap, de vorm past eerder in het westernlandschap van het Zuidwesten van de Verenigde Staten. Kijk maar eens naar de opvallende overeenkomst met Monument Valley.
Na kilometers ontspannen struinen moet er weer een stuk geklommen worden. De bergkam loopt hier iets omhoog. De hoogvlakte wordt killer met minder bomen en meer keien tussen het gras, de afgrond wordt steiler en dieper. De grasrand boven de grillige witte kliffen is doodeng. In Vallon de Combeau lopen koeien vrij rond, die kunnen ook hier komen. Zou er ooit eentje in de afgrond zijn gevallen?
De laatste paar honderd meter naar de top van Tête Chevalière hou ik voor gezien. Mijn benen hebben vandaag genoeg geklommen en ik verwacht op Tête Chevalière niet veel meer te zien dan waar ik nu sta. Terug neem ik de route door het dal en na een uur flink doorstappen ben ik weer bij het startpunt. Via het gebaande pad waar ik vanochtend rechtsomkeert heb gemaakt.
Wandelkaart
- De wandeling start aan het einde van de D515, een ruim 8 kilometer lange doodlopende zijweg van de Col de Menée (D120). Bij de afslag staan wegwijzers naar het gehucht Bénevise en Vallon de Combeau.
- Er is geen echt parkeerterrein, maar er kunnen redelijk wat auto’s parkeren langs de weg. Op een zondag in juli stond het er rond 10:15 uur al flink vol, ik kon nog net een plekje vinden.
- De wandelroute die ik heb gelopen komt grotendeels overeen met de wandeling naar Tête Chevalière in de Rother wandelgids voor de Dauphiné West. Ik heb die route omgekeerd om het eerste deel over de bergkam te wandelen.
- Op diverse websites is de wandeling Vallon de Combeau te vinden, onder andere op Vercors Rando van het Parc naturel régional du Vercors. Dat is echter een andere route die volledig door het dal gaat en de wonderschone bergkam slechts kort aantikt.
- Voor de lange bergkam die het hoogtepunt van wandeling is, heb ik nergens een naam kunnen vinden. Daarom heb ik in mijn beste Frans maar zelf een naam verzonnen: Crêtes de Combeau.
- Neem een wandelkaart mee, want wegwijzers zijn er niet.
