Muyuna, 27 februari 2005
Vandaag is de grote dag. Ecuador viert een nationale feestdag met maar liefst vier eretitels: Día del Civismo, Día del Ejército Ecuatoriano, Día de la Unidad Nacional en Día del Héroe Nacional. Oftewel de dag van het burgerschap, van het Ecuadoriaanse Leger, van de nationale eenheid en van de nationale held. Dat klinkt allemaal flink patriottisch en dat is het ook. Aanleiding voor de viering is de Slag bij Tarqui op 27 februari 1829, waar de troepen van Groot-Colombia het leger van Peru versloegen. Het was de opmaat naar de onafhankelijkheid van Ecuador op 13 mei 1830.
De feestdag wordt vooral gevierd op onderwijsinstellingen. Afgelopen week waren er iedere dag twee soldaten op school in Muyuna, om de hoogste groep klaar te stomen voor de ceremonie. Eerst een stuk marcheren over het dorpsplein, de jongens en de meisjes in gescheiden rijen achter de vlaggendragers met vlaggen van Ecuador en de provincie. Dan keurig in linie opstellen onder het golfplaten dak van de cancha cubierta, met de gezichten naar de vlaggen. De kinderen zingen zo het volkslied van Ecuador en spreken met hun hand op het hart in koor de juramento uit. In die eed beloven ze hun trouw aan vlag en vaderland. Als slotstuk komen de kinderen één voor één naar voren om te knielen voor de vlag en deze te kussen.
Van de computerlessen is deze week niet zo veel terecht gekomen. Mijn leslokaal – de cancha cubierta – was overgenomen door soldaten en de kinderen hadden andere dingen aan hun hoofd. Tussen het oefenen door vroegen ze me herhaaldelijk of ik bij de echte ceremonie zou zijn. Ze wilden dolgraag dat ik foto’s kwam maken van hun juramento. De stoere Clide stelde in alle ernst voor om me een dollar te betalen voor een foto van zijn kussen van de vlag.
Het moment van de officiële ceremonie is aangebroken. De kinderen hebben zonder uitzondering hun frisgewassen schooluniform aan, nog nooit heb ik ze zo netjes gezien. Moeders kammen de laatste haren van hun kinderen in de plooi. Onder het toeziend oog van ouders, leraren en andere belangstellenden doorlopen ze de ceremonie nu in het echt. Marcheren, het volkslied zingen en trouw zweren aan de vlag. Er zijn deze keer geen soldaten bij.
Halverwege de ceremonie krijgen de vlaggendragers en hun assistenten een sjerp om, met zilveren glitterletters op de kleuren van de vlag van Ecuador. Ze worden omgehangen en vastgespeld door trotse moeders. Yadira staat er beteuterd bij. Zij is assistent-vlaggendrager maar voor haar is er geen sjerp.
