Tazayacu, 3 februari 2005
Judy en ik kijken vreemd op wanneer we bij de school in het dorp Tazayacu aankomen. Sinds kort geven we daar ook Engelse les op donderdag en vrijdag, aansluitend op de lessen in Atacapi. Op het grote onverharde dorpsplein voor school zijn alle kinderen aan het marcheren. “Diez, dos, tres, quatro”, galmt het over het plein. De kinderen krijgen marcheerles van twee soldaten van het Ecuadoriaanse leger. Het zijn niet alleen kinderen van de basisschool, ook leerlingen van de middelbare school doen mee. De oudsten marcheren gedisciplineerd en strak in het gelid over het dorpsplein. De allerjongsten marcheren surplace, niet helemaal synchroon en snel afgeleid.
In de pauze vertellen de soldaten ons dat ze deze weken langs verschillende scholen gaan. Ze bereiden de kinderen voor op de viering van een nationale feestdag, eind deze maand. Ze zijn op hun beurt verrast hier twee buitenlanders aan te treffen. Hun interesse is helemaal gewekt wanneer we vertellen dat we Engelse les komen geven. Ze overleggen kort en vragen dan bijna verlegen of ze mee mogen doen. Natuurlijk mag dat!
Later die ochtend voegen de twee soldaten zich bij de Engelse les voor de hoogste klas. In uniform vouwen ze zich gebroederlijk achter een schoolbankje dat ze fysiek al jaren zijn ontgroeid. Met hun baret en pet keurig voor zich op het bureau doen ze enthousiast mee met de les. Beide maken ijverig aantekeningen en zeggen mij samen met de kinderen in koor na om de uitspraak te oefenen. De kinderen zijn onverstoord door de twee extra klasgenoten, ze vinden het de normaalste zaak van de wereld.
