Dinsdag 2 juli 2002
Overvloedig authentiek
Niets verbaast me nog in deze stad als Michelle me na een lange wandeling over de Línea een vegetarisch restaurant aanwijst. Het concept is identiek als bij El Biki. Maar omdat dit restaurant in een betere wijk buiten het centrum ligt zijn de prijzen iets hoger en kunnen we zonder te wachten naar binnen. Hoewel de gerechten niet hetzelfde zijn, weten we op basis van onze ervaring in het andere restaurant feilloos de smakelijke hapjes uit te kiezen. Alleen met de sapjes gaat het mis. Een smakelijk ogend donkerrood sapje blijkt eenmaal aan tafel niets met bosvruchten van doen te hebben; het is het onsmakelijke sap van rode bieten. Het mangosap is dusdanig aangelengd dat er geen smaak meer aan zit.
Op de kaart van Vedado zien we dat het Museo de Artes Decorativas zo ongeveer de enige bezienswaardigheid is in deze buurt, dus wordt dat ons doel voor vanmiddag. Het weinig bezochte museum overtreft onze verwachtingen. Volgens bekend recept zijn de kamers van een oude villa – dit exemplaar dateert ‘slechts’ uit de twintiger jaren van de twintigste eeuw – overvloedig authentiek ingericht. In dit geval betekent dat veel marmer en bladgoud, oude meesters en Chinees porselein. De badkamer is helemaal in Art Deco stijl ingericht en één kamer is volgebouwd met bijna tot het plafond reikende kamerschermen met Chinese decoraties. Enigszins verscholen achter het museum ligt een terras met beelden die de vier seizoenen uitbeelden. Toch vreemd, in een land dat alleen een nat en een droog seizoen kent.
Kabbelende liftmuziek
Voor het avondeten wandel ik een blokje met Franziska in de buurt van het huis van Onelio. Ze is zondag aangekomen en heeft de kamer van Carola overgenomen. Ik laat haar zien waar de boekwinkel, het Internetcafé en het vegetarisch restaurant zijn en maak haar wegwijs met het wisselen van pesos en het reizen met colectivos. Net zoals Gerardo twee weken geleden heeft gedaan toen ik net was aangekomen. Franziska is achttien jaar en net geslaagd voor haar eindexamen in Duitsland. Ze blijft maar liefst zes weken, totdat ze thuis aan haar studie elektrotechniek begint. Waarschijnlijk spreekt ze tegen die tijd vloeiend Spaans. Ze zit nog goed in het schoolse ritme van rijtjes woorden stampen. Ze gebruikt daarvoor een hele stapel kaartjes waarop ze de woorden schrijft die ze tijdens de les leert, met op de achterkant de vertaling.
Het is een lome avond op het grote terras op het Plaza de la Catedral, mede door een band die kabbelende liftmuziek speelt. De melodieën zijn herkenbaar van de Beatles of de Cubaanse klassiekers, maar in een traag tempo. Ik zit aan een tafeltje met Josefine en Nikki, een Nederlands meisje uit de nieuwe lichting studenten. Josefine zit geconcentreerd mijn handen te lezen. Stuk voor stuk bestudeert ze mijn vingers. In Marokko heeft ze geleerd om aan de hand van iemands hand de leeftijd te bepalen. Eénendertig. Ze zit er een jaartje naast. Hoewel ze het overtuigend brengt, vertrouw ik die waarzeggerspraktijken niet helemaal. Ik denk dat ze gewoon van Michelle heeft gehoord hoe oud ik ben.
