Vrijdag 28 juni 2002
Mercedes met mankementen
Om twee uur staat Alberto klaar om ons naar Trinidad te brengen. Zijn ongeveer vijftien jaar oude Mercedes is naar Cubaanse maatstaven een goede, betrouwbare auto. De achterbank is volledig doorgezakt, autogordels zitten er niet meer in en doordat delen van de deurbekleding ontbreken, zijn handige bergplaatsen voor flessen water in het plaatwerk tevoorschijn gekomen. We hebben één raamslinger die we gebruiken voor het open- en dichtdraaien van beide achterruiten. Maar de motor draait als een tierelier en Alberto scheurt keihard over de brede, rustige autopista. Op een enkele plaats is ook de middenberm van de snelweg geasfalteerd, zodat die dienst kan doen als start- en landingsbaan.
Na een uur stoppen we bij een door een boer opgezet barretje langs de snelweg, dat vanwege het succes inmiddels min of meer door de staat is geconfisqueerd. Een uur later maken we opnieuw een stop, bij een modern benzinestation met restaurant, toeristische boetiekjes en een schildpaddenvijver. Blijkbaar heeft Alberto zoveel haast om vaak te kunnen stoppen. Ook van de snelweg af, op de soms bochtige en hellende wegen, blijft hij scheuren als een bezetene. We zijn opgelucht wanneer het begint te regenen. Alberto moet stapvoets rijden omdat de ruitenwissers niet lekker lopen. Onder de eerste grote boom zet hij de auto stil om de ruitenwissers te inspecteren. Het lukt niet om ze ter plekke te repareren, dus rijden we met een rustig gangetje verder.
Schuilplaats van Bin Laden
Op de achterbank vermaakt Diana ons met bizarre anekdotes uit haar artsenpraktijk. Met haar keurige Engelse tongval vertelt ze over een gevangene die ze ooit moest behandelen omdat hij zichzelf half had besneden en over mannen met borstgroei als gevolg van een afwijking aan de hormoonhuishouding. Er trekt een lichte siddering door mijn kruis als ze minutieus uitleg hoe een penis in erecte toestand kan ‘breken’. Achteloos vertelt Diana verder over een spoedgeval van een vrouw, bij wie ze een gloeilamp uit de vagina moest verwijderen.
De regenbui is snel voorbij. De slinger wordt doorgegeven om beide achterramen weer open te draaien. De regen heeft de temperatuur tot een aangenaam niveau teruggebracht. Alberto geeft de Mercedes weer de sporen. Hij toetert paardenkarren en cowboys te paard aan de kant en haalt ander verkeer ook in als hij nauwelijks ziet of er tegenliggers zijn. Geregeld moet hij een uitwijkmanoeuvre maken of piepend in de remmen voor een ‘schuilplaats van Bin Laden’, zoals ze op Cuba de gaten in het wegdek noemen. Er vallen geen doden, al scheelt het voor een overstekende hond maar een haar.
Salsa naast de kerk
Onelio heeft kamers voor ons geregeld bij bekenden van hem in Trinidad. Achter de houten voordeur in het pittoreske kinderkopjesstraatje blijkt een enorme koloniale ontvangsthal annex woonkamer schuil te gaan. Op de decoratief betegelde vloer staan her en der donkerhouten meubelen: kasten, een bureau met een antieke typmachine en de onvermijdelijke schommelstoelen. Middenin de ruimte staat een fiets op zijn standaard geparkeerd. De Cubanen die in het huis wonen leven vooral op de grote binnenplaats achter de hal en in de kamers die langs de binnenplaats liggen. Ook de twee kamers die aan gasten worden verhuurd liggen aan de binnenplaats, met een badkamer ertussenin geklemd. De kamers hebben hoge, naar twee kanten openklappende deuren. Voor de kamers staan vier schommelstoelen, op de veranda langs de rand van de binnenplaats.
Na samen met Berry en Diana te hebben gegeten in het chique restaurant Trinidad Colonial, pakken Michelle en ik nog een terras op de trappen voor het Casa de la Musica. Tegen de achtergrond van een vervallen kerkmuur speelt een band, salsa, wat anders. Het terras zit vol, er zitten mensen op de traptreden, een enkeling danst. Heel Trinidad lijkt tegen middernacht op deze plek af te komen. Even is er opschudding en rent iedereen naar de bar. De lokale honkbalclub speelt een landelijke finale en men hoort op een radiootje dat ze nu voorstaan. De opwinding is maar van korte duur. We gaan verder met onze kleine observaties. Een stoere zwarte man loopt voorbij in een t-shirt van Winnie de Poeh. Een toeriste gaat geëmotioneerd te keer tegen een Cubaan die zich gearmd met een andere toeriste op de trappen begeeft. Betrapt zij hem op heterdaad of heeft hij haar eerder gedumpt? De jongen blijft kalm, probeert haar te bedaren. Dan merkt Michelle terloops op dat maar weinig Cubaanse vrouwen een beha dragen. Stomverbaasd kijk ik haar aan en weet even niet wat ik moet zeggen.
