Maandag 24 juni 2002
Maandag, het doordeweekse ritme start weer. Van negen tot één Spaanse les, aansluitend een uur salsales en dan zo snel mogelijk lunchen om de trek van al die inspanning te stillen. Na het verorberen van een pizza ga ik naar de oude stad voor een dosis cultuur. Maar veel musea zijn gesloten en dat had ik kunnen weten. Vandaag en morgen vergadert de regering over een wijziging van de Cubaanse grondwet. Vrijwel iedereen die in dienst is van de overheid is daarom vrij. Het is min of meer verplicht om die vrije tijd door te brengen voor de televisie, waarop rechtstreeks verslag wordt gedaan van de bijeenkomsten. Het is een hoop propaganda voor het socialisme met opvallend felle aanvallen op George W. Bush, die door Castro als terrorist wordt bestempeld.
De constitutionele wijziging waar het deze dagen om draait heet formeel ‘de herbevestiging van het socialisme als enige toegestane staatsvorm op Cuba’. Wanneer ik Marisela tijdens de les vraag wat dit betekent, reageert ze lacherig. Volgens haar is het een inhoudsloos excuus om de macht van Castro er nog eens goed in te wrijven bij de Cubaanse bevolking. De wetswijziging gaat gepaard met een democratisch referendum, waarbij leden van de partij in opvallende rode t-shirts van deur tot deur gaan om de ingevulde stembiljetten te verzamelen. Dat Castro er nog flink de wind onder heeft, blijkt uit de steun van maar liefst 99,98% voor het wetsvoorstel.
Na bij verscheidene musea voor een dichte deur te hebben gestaan, vraag ik aan de beveiligingsbeambte die bij de ingang van het Casa de Lombillo staat of ik er naar binnen kan. Hij grijpt zijn kans om tijdens werktijd bij te verdienen op zijn schamele loon en leidt me langs de tekeningen en maquettes van de restauratie van La Habana Vieja. Vooral rond de pleinen van de stad zijn al behoorlijk wat panden onder handen genomen. Het resultaat is prachtig, maar ook wat steriel. Na restauratie hebben de gebouwen niet meer de doorleefde charme die Havana zo uniek maakt.
Het vlakbij gelegen Museo de Arte Colonial is echt geopend. Als enige bezoeker wandel ik door de kamers van het 18e-eeuwse gebouw, die zijn ingericht met meubelen en decoraties uit dezelfde tijd. De deurposten tussen de kamers worden versperd door overdwars gehangen touwen. Bij iedere kamer wordt het touw weer door een andere suppoost voor me opengehouden. Eén van de vrouwen vraagt me om een snoepje als ik haar kamer bezichtig, een ander probeert me ansichtkaarten te verkopen.
